Verhuizen en de weg kwijt

Het leek een dag als alle anderen te worden echter werden er achter mijn rug om snode plannen bedacht. Aangezien er een aantal nieuwe instromers zijn die in extra isolatie moeten liggen word ik samen met mijn buurman verhuist naar kamer 7(hier lag ik ook de eerste dag). Ben ik natuurlijk niet helemaal blij mee, o.a. geen gezellig slaapfeestje met Mirjam en ik weet dat mijn buurman behoorlijk snurkt, maar verpleegkundige Diane voert als verdediging aan dat het mijn eigen schuld is aangezien ik te snel genees(vlg. mij was ik toch van de grappen?). Het is niet anders en schik mij in mijn rol en samen is ook gezellig. Mijn buurman(zal hem incognito houden): een alleraardigste man afkomstig uit Engeland en werkzaam/woonzaam in Nederland, 53 jaar en sinds augustus 2016 heeft hij MM. Nu heef hij op dezelfde dag als ik in het AMC zijn stamcellen ontvangen dus dat schept een band maar hier houden ook alle vergelijkingen op. Bij mijn buurman is vanaf dag 1 al alles fout gegaan wat er fout kan gaan bij een stamceltransplantatie en ligt nu aan 3 infusen met allerlei middelen om hem op de been te houden, houdt vocht vast(dus ook plaspillen) en heeft ook nog een bacterie opgelopen waardoor hij een stuk onstoken darm heeft. Sinds gisteren heeft hij vanwege de pijn morfine waardoor hij inmiddels een stuk gezelliger is aangezien hij een beetje overgedoseerd is. Hij is behoorlijk high en spreekt regelmatig wartaal en het hoogtepunt was een uur geleden toe hij met zijn scheerapparaat zijn tanden wilde poetsen, tijd om de zuster te bellen. Inmiddels is de morfinepomp aangepast, ligt buurman in een diep coma zijn trip uit te slapen en moet ik hem morgen gaan vertellen wat hij allemaal gemist heeft. Morgen trouwens een hele belangrijke dag, nieuwe bloedwaarden die als het goed is gestegen zijn. Weer een stukje dichter bij herstel en ontslag uit het ziekenhuis, morgen meer.